Repatriating “yourself”

This is a blog post that I have written for www.mongoljobs.com/blog, an integrated online platform for job searching. The beta version is launching today. This is what we really need today.

Over half a decade ago, when I was still a fresh graduate from high school, a lady from the EARC in Ulaanbaatar (Educational Advising and Research Center) told me something that I would remember many years after. “You young people are like planting a seed” she started. “When you plant a seed in a new soil [like America] it needs constant care initially, nurturing and watering. Once the seed is planted and the plant is grown, when the roots are spread and the trunk is strong, at a point when the plant is on its own, is where you face a new problem”. She continued “When you finally decide to come back home [to Mongolia] you have to re-plant the grown plant in a soil - a very different soil. The plant will reject the soil. The plant will struggle. But, let me tell you this, it is not a bad thing. Once everything is over and the plant is reconciled, you get something very special in return – a person who is an amphibian, a person who understands the two very different cultures, a person who can adapt to any environment”.

These words resonated inside me throughout the time when I first struggled to adjust in the United States. These words also resonated inside me when I finally decided to come back to Mongolia. I know coming back to Mongolia is a big “mystery” for many people, especially for people who have lived abroad for more than 5 years. For them it is an unexplored horizon and just the mere thoughts of leaving their somewhat comfortable lifestyles behind do bring fear and uncertainty to them.

Re-adjusting back to Mongolian social norms and everyday life wasn’t particularly a big challenge for me because I was lucky enough to have the luxury of coming back to Mongolia every summer. However, having spent 80% of my time on the other side of the Pacific Ocean did bring certain discomforts to me. I no longer had access to commodities and services I used to have, I missed my friends and simply things were a bit different. Things like city traffic, communication ethics and the overly smoggy winter were the few of the many challenges to mention. Re-adjustment was… well, “something”.

I was given an opportunity to study at one of the most prestigious Universities in the United States. Afterwards, I had an option to stay in the United States and either work or continue my studies. Well, I did not stay. I decided to come back home and honestly speaking I absolutely do not regret it. From an ambitious goal to creating a start-up to becoming an analyst at one of the leading investment companies in Mongolia in just over a year time, I could summarize everything in one short sentence – it has been a lot of fun. The experience for me has been rather than looking for a job, the job found me and I believe this was part of the early mover advantage. Today I see flocks and flocks of resumes coming into our HR department, all of them qualified and foreign educated. A new trend has begun. Mongolia is experiencing an inflow of a new generation of well-educated and qualified young people and believe me, there are still a lot of shoes to be filled in.

When I read Bloomberg or the Wall Street Journal, Mongolia pops-up in articles every so often these days. Mongolia has become the next hot investment destination, the 21^st century “California Gold Rush” in Asia. As the size of the economy doubles every 3 to 5 years, it will not only be mining, but every other sectors from retail to financial services, from healthcare to real estate development will grow and expand at a tremendous rate. This is what people are saying and I believe in it. Now I am here working in Mongolia, and I can assure you things are changing pretty god damn fast.

Do you know what the best thing about living and working in Mongolia is? In two words, “bigger impact”. I get to be part of the building blocks of creating something grand, I get to be part of the process of shaping the future of this country, I get to have more responsibilities and simply I get to have a bigger impact and a stronger voice. Yep, I am a REPAT. I have successfully repatriated myself and I am just lovin’ it.

06/29/2011

By Amar Baatartsogt, Investment Analyst, Newcom Group

Read More

Project: Pollution

Polluted UB series: 1

[click on the picture for larger view]

Хэдэн сарын өмнө мессенжрээр явж байсан дараах промо шүлгийг уншчихаад энэ сэдвээр цуврал зураг хийе гэж санасан билээ. Ажлын хажуугаар цаг зав гарахгүй байсаар байгаад эхнийхийг нь одоо л дуусгав. Санаанд хүрсэн гоё болж чадсангүй. Гэвч үгүй бас яахав ээ. Дараа цагтай болохоороо л сайжруулах байхдаа.

Нүүрсний утаа боргилсон

Хотын хороололд тєрсєн би

Утаат энэ хотоо Єлгий минь гэж боддог

Хар утаа суунагласан Гэр хорооллоо ширтээд

Цэлгэр сайхан хотоо Сэтгэл бахдан харахад

Yлээж байгаа утаа нь Yнэртээд ч байгаа юм шиг

Уугьж байгаа нvvрс нь Утаад ч байгаа юм шиг

Эрэвгэнэж хамар хорсоход Элэг зvрх минь хордож

Хорсож гарсан нулимс Хоёр нvдийг минь бvрхдэг.

Read More

Амьдаараа "булшлагдсан” газар доор амьдрагсад

source: news.gogo.mn

Би энэхүү нийтлэлийг уншах бээр уур хүрэх, өрөвдөх мөн харуусах нийлэн сэтгэлийг минь зүсээд л явчихлаа. Гэнэт л, ... хүн нэг л заяасан амьдралдаа ингэж нохойноос доор, өөрийнхөө арчаагүйдээ амьдарч байгааг өрөвдөж, эдгээр хүмүүсийн хөл алдарсан алдааг дэндүү хатуугаар шийтгэх хорвоо ертөнцөд гомдон харуусаж, энэ л ХҮМҮҮСИЙГ ад үзэн “булшлах” нийгэмд уур хүрлээ. Мөнхүү өөрийнхөө амьдралын хэв маягийг энэ л “нийгмийн хог шаар” гэж томъёлогдсон хүмүүсийнхтэй бодон харицуулав. Та нэг уншаад үзээрэй. Нэгийг бодогдуулж юуны магад.

-Амар

-”Тамын тогоонд чанагдах” гэж тэд газар доорх амьдралыг сонгоогүй-

Xүмүүний төрлийг олно гэдэг зүүний үзүүр дээр шар будаа тогтохтой адил гэдэг. Эхийн хүйгээс тасарч орчлонд шороо хөдөлгөх гэж ирчихээд газар дор тамд ирсэн юм шиг амьдрахыг хэн ч хүсэхгүй.

Алга эргүүлж урвуулахын дайтай хүний амьдрал эргэж хөрвөдөг гэдэг. Сайхан амьдрах замаасаа хазайн "траншейн" хэмээх газар доор амьдрагсад нийслэлд 1200-гаас хол давжээ. Тэдэнд “хүн гөрөөс” гэж хүртэл нэр хайрласан байх юм.

"Сайн явахад садан мундахгүй, саар явахад дайсан мундахгүй" гэдэг шиг траншейны хүмүүсээс садан төрлөөс нь эхлээд хүн бүр зай барьж, нийгмийн хог шаар хэмээн үзэн ядна. Уг нь тэд бидний адил эхээс мэндэлж, ангир шар уурагаар амлуулсан. Гэсэн хэдий ч тэд хүний ертөнцөөс тэс өөр орчинд хорвоогийн бор шар хоногийг хэцүүхэн туулж явна.

Өглөөний жавар тасхийж траншейны нүхнээс уур савсан байх. Тарвага ичээнээсээ гардаг шиг хүмүүс газар доороос цухуйж их хотын нүргэлээнд замхран бэдчинэ. Траншейнд хүүхэд төрж, тэнд бидний ирээдүй өсч байна. Үнэндээ уудам нутагтай, цөөн хүн амтай түүхэн ард түмэн газар доор хүнээ амьдруулна гэдэг хамгийн арчаагүй явдал.

Хүнээ байсан хүн гэж энэ хорвоод үгүй биз ээ. Аливаа хүмүүний сэтгэлийг уудалж зөв замд нь залах юм бол энэ хүмүүс эргээд газар дээр сайхан амьдрахын төлөө хичээх нь гарцаагүй юм. Гол нь тэдний хөлдсөн сэтгэл зүрхийг гэсгээж хат суулгах юм бол амьдралын эрч хүч эдгээр хүмүүст бий гэдэгтэй эргэлзэхгүй байна.

Миний нэг танил урд нь явж байсан нэг өвгөнийг гэнэт унахад нь босгожээ. Гэтэл тэр өвөө "Ах нь нэг уначихаараа босч чаддаггүй юм. Баярлалаа хүү минь" хэмээн хоолой зангируулан хэлсэн гэдэг. Тэр хүн ноорхой хувцастай бидний нэрлэдгээр траншейны хүн байжээ. Дараа нь найз минь "Ийм хүмүүст бид хэзээ ч хайр энэрэл илгээдэггүй юм байна. Дэмнээд босгоход л хоолой нь зангирч байгаа юм чинь тэр хүнтэй ярилцаж сэтгэлийг нь уудалбал их юм гарах байх даа" хэмээн хуучилж байсан.

Үнэхээр бид тэднийг байнга л нүд үзүүрлэхээс биш хүн гэдэг утгаар нь хэзээ ч ханддаггүй. Ар гэрийнхэн нь хүртэл зугтааж аль болох өөрөөсөө холдуулна. Хэрэв тэднийг эхнээс нь нийгэм нь ч тэр, ар гэрийнхэн нь ч зөвөөр ойлгож, зөв замд нь залсан бол Монгол Улс юу гэж газар доорх хүн сүрэгтэй болох билээ дээ.

[click on the title to read more]

Read More

Өрөвдмөөр өв залгамжлагчид

Энэ мэдээг бичсэн сэтгүүлчийн нэр бол Боргилмаа. Заримдаа ч бас үнэхээр хэцүү юм бичдэг нэгэн. Юм мэддэггүй хүн хамгийн аюултай гэж манай нэгэн ах хэлдэг юм. Инээд хүрэмээр, бараг мэдэхгүй байж заримдаа их мэдэмхийрч бичдэг аюултай сэтгүүлчдийн нэгэн. Гэвч энэ бичсэн нийтлэл нь надад их таалагдлаа. Улаан цайм зарим хүмүүсийн үр хүүхдүүдийг дайрч хүмүрголон бичсэн МАН-ы эсрэг явуулга гэлтэй ч тарааж байгаа мессеж нь их зөв санагдав. Залуу хүмүүс улс төржихгүй мэдлэг боловсрол хуримтлуулж цэвэрээр явах хэрэгтэй. Зарим нэгэн сайхан залуучууд улс төржин, эрх мэдлийн хойноос шунахайран гүйдэг нэн харамсалтай дүр зураг өнөөдрийн нийгэмд нэгэнт хэвшин тогтжээ.Бид нар Монголын ирээдүй шүү дээ. Сэтгэхүйгээ цэвэр байлгах хэрэгтэй.

Улс төрд эхнэр нь ханийнхаа, хүү нь эцгийнхээ, дүү нь ахынхаа үйл хэргийг үргэлжлүүлэн залгамжлах явдал дэлхий дахинд, Монголд ч уг нь шинэ үзэгдэл биш. Гэхдээ сүүлийн үед бизнесийн ертөнцөд жинхэнэ утгаар өв залгамжлагчид байх учиртай шинэ үеийн залуучууд улс төр рүү хөрөнгө мөнгө хаяж орох хандлага түгээмэл болов. Эцэг, эхийнхээ “Тамирын голын мөсийг долоох шахаж” байж босгосон эд баялгийг улс төр хэмээх бохир бизнест орох эргэлтийн хөрөнгө болгож эхэллээ. Эндээс тэд ашиг олно, алдар хүнд бүтээнэ гэж найдаж байна. Хөрөнгө мөнгө, түүний ачаар эзэмшсэн өндөр боловсрол, мэдлэг, чадвар байгаа бол түүнийхээ хэрээр дэлхийн энгээр сэтгэж, дэлхийд өрсөлдөх бизнесээ босгох нь улс төр хөөхөөс илүү биш гэж үү. Хүн болгонд заяадаггүй, хүссэн бүхэнд олдоггүй боломжийг хэрэгтэй зүйлд зориулах ёстой юмсан.

Хэрэв эцэг тань түүхий эд олборлодог бол чи боловсруулах үйлдвэр байгуулах ёстой. Хэрэв тэр цемент үйлдвэрлэдэг бол чи байшин барих хэрэгтэй. Хэрэв чи өөрөө барилга барьдаг бол хүү чинь хот байгуулах учиртай. Хэрэв өнөөдөр компьютер угсарч зардаг бол маргааш эд ангийг нь өөрөө хийх ёстой. Энэ бол бизнес дэх өв залгамжлалын утга учир цаашлаад улс үндэстний хөгжил дэвшил.

Аливаа улс орны хөгжил, дэвшлийг үйлдвэрлэгчид, бизнесмэнүүд, үндэсний хөрөнгөтнүүд нь авч явдгийг бид сайн мэднэ. Монгол бол тийм хэмжээний хөрөнгөтэй, бизнестэй хүмүүс одоо л буй болж байгаа цоо шинэ улс. “Анхны өв залгамжлагчдаас” бид арай илүү зүйл хүлээж байсан нь үнэн. Гэтэл ядмагхан бүтэцтэй Монголын эдийн засагт шинэ бүтэц, шинэ салбарыг бий болгох гэж мэдлэг боловсрол, хүч шандас, хөрөнгө хүчээ уралдуулж, чухам хэний хүү хэн болохоо харуулах гэж дэрвэлзэж байх ёстой тэдгээр хөвгүүд, охид өнөөдөр улс төрийн намын “Алтан сарнай”-н үдэшлэгээр гоёх болсон нь эмгэнэлтэй.

Үйл явдлын хувьд хуучирсан ч МАХН-ын шинэ жилийн үдэшлэг “Алтан сарнай” наадмыг энд зориуд сануулъя. Наадамд “Гацуурт” компанийн захирал Чинбатын охин Номин, “МАК” компанийн захирал Нянтайширын хүү Номтойбаяр гээд олны танил хүмүүсийн хүүхдүүд цөөнгүй байсан. Тус намаас сонгон шалгаруулдаг оны шилдэг бизнесмэн, эдийн засагч зэрэг өргөмжлөлд нь “цадчихсан” баярлаад зогсож байгааг нь харахад харамсмаар байлаа залуусаа. Уг нь тэр оны шилдэг бизнесмэн гэдэг алдрыг чинь хийсэн бизнес, хүртсэн олон нийт өгдөг болохоос эрх барьж байгаа нам өгдөггүй байхгүй юу даа. “Алтан сарнайд” нүдээ бүлтэртлээ гоёчихоод, шилдгээр шалгараад тэрэндээ үнэмшээд байвал энэ улс орны чинь ирээдүй яах болж байнаа өв залгамжлагчид аа.

Бизнесийнхнээс гадна улс төрийн зүтгэлтнүүд ч үр хүүхдэдээ улстөрийн намаа залгамжлуулж байгаа нь нууц биш болсон. Тухайлбал, Элчин сайд асан Л.Хангайн хүү Алтай, Монголбанкны Ерөнхийлөгч Л.Пүрэвдоржийн хүү Хангай... гээд улс төрд “өв залгамжлагч”-аар тодорч байгаа хөвгүүд, охидын нэр цааш үргэлжилнэ.

[click on the title to continue reading]

Read More

Resurrection of the Space Gods

Mummies, equally incomprehensible and not yet convincingly explained, stare at us from the remote past as if they held some magic secret. Various peoples knew the technique of embalming corpses, and archaeological finds favour the supposition that prehistoric beings believed in return to a second life, i.e. a corporeal return… Drawings and sagas actually indicated that the ‘gods’ promised to return from the stars in order to awaken the well-preserved bodies to new life.

Erich Von Däniken, Chariots of the Gods

Read More

Mongolia’s “Third Neighbor” Doctrine and North Korea

via http://www.brookings.edu/papers/2011/0128_mongolia_dorjjugder.aspx

North Korea, Northeast Asia, Foreign Policy, Diplomacy

Munkh-Ochir Dorjjugder, Former Visiting Fellow, Center for Northeast Asian Policy Studies

The Brookings Institution

JANUARY 28, 2011 —

The collection of classified U.S. government documents that was released by “WikiLeaks” in late 2010 continues to trigger questions and implications. The reaction to the leaked documents is in many cases more interesting than the cables themselves. For example, there has been very little reaction to one interesting document which reports North Korea’s alleged “approach” to Washington via Mongolia. There has been some commentary in the media and blogosphere, mostly in Mongolia, but much of it is misleading, oversimplified, and exaggerated.

The WikiLeaks Revelation

Leaving some room for errors in interpretation (difficult to avoid when dealing with three languages) and other possible alterations during the recounting of the original conversation, the storyline is that North Korean Vice Foreign Minister Kim Yong-Il, while visiting Mongolia in August 2009 for routine bilateral talks, apparently confided to his Mongolian counterpart that he thought that “there are no eternal enemies in the world” and that Pyongyang would rather see itself engaged in direct talks with Washington without the mediation of “hopeless” institutions as the Six-Party Talks.[1] According to the Mongolian source who described the conversation to a U.S. embassy officer, this “message” was not read from a prepared script, and the senior North Korean official did not criticize the United States.

It is these few facts that were made known to the American diplomats in Ulaanbaatar, were reported back to Washington, and eventually made their way to international media via WikiLeaks. Despite the scant information, observers—mostly in Mongolia—have put forth two main interpretations of the episode.

[to read more click on the title]

Read More

Цогтбаярын шог зургаас

Read More

Darkest corners

Photoshop masterpieces from Anton Semenov, known as Gloom82 on devianArt.com. He is the new Tim Burton.

Read More

How to Shape the DNA of a Young Company

via New York Times

This interview with Jeremy Allaire, chairman and chief executive of Brightcove, an online video platform for Web sites, was conducted and condensed by Adam Bryant. The New York Times Company owns a small stake of less than five percent in Brightcove.

Earl Wilson/The New York Times

Jeremy Allaire, chairman and C.E.O. of Brightcove, an online video platform for Web sites, says the initial hires are key in building a business. In his case, he sought bright people “with whom I could have a high-bandwidth conversation.”

Q. What were your most important leadership lessons?

A. One of the most important influences early on was being educated in a Montessori setting. The Montessori ethos was very formative for me because it built into me a belief in self-direction, in independent thought, in peer collaboration, in responsibility.

Those even became tenets for me in terms of my management style — a kind of laissez-faire approach to allowing people to self-direct and peer-collaborate to figure things out and get things done here. That attracts a certain kind of person. There are other people who can’t thrive in that — they need things spelled out, they need their five tasks.

Another was that I took an interest in high school in extracurricular activities that were really about critical thought, analytical thought and leadership. I was on the debate team. I did model United Nations. So at a very young age I became very comfortable with speaking in a leadership capacity, conveying ideas, arguing for ideas and synthesizing information.

Q. What else?

A. In college, I had a mentor, a professor at Macalester College in political science named Chuck Green, who taught me a lot about how things actually get done in the world. It wasn’t just, “Let’s read about politics or political theory.” It was about getting things done. How do people actually solve problems? How do people collaborate?

We also had to sponsor a project and run the project, in an entrepreneurial capacity. Several of us decided we were going to build something called native.net, which was basically a network using the Internet to enable communication and collaboration among Native American tribes that had been siloed in the past. We had to raise money, set it up and run it.

[to read more, click on the title]

Read More

Love & Lie

A small piece graphic art that I made. As I have declared

this year to be an artsy year, I am trying to be more expressive

within different mediums that I can control. Not really sure what

triggered this work, probably a dream. One morning when I woke

up, I had this line stuck inside my head

"I sometimes confuse the difference between love & a lie...".

That's the story.

PS: You can click on the picture for bigger view.

Read More